Tot jaren 60

Op 1 september 1936 begint de geschiedenis van GTTC. Op initiatief van de heer Rottinghuis richt hij samen met de heren A.A. Buiter, L Muelink en R. Venhuizen de club D.O.N.O. (Door Oefening Naar Overwinning) op. De ambitieuze naam wordt al op de eerste oefenavond veranderd in G.T.T.C. In deze begintijd is GTTC niet meer dan een gezelligheidsclubje dat elk moment uiteen kan vallen. Soms waren er aan het begin van een nieuw seizoen slechts 5 leden. Dit werd door propaganda-acties echter weer op peil gebracht.
Al gauw bleek (in de jaren 40) GTTC een elitaire club te zijn. Mensen die lid wilden worden, werden eerst gescreend op hun sociale status. In de oorlogsjaren groeit het saamhorigheidsgevoel. Het ledenaantal verdubbelt, waarschijnlijk omdat naar afleiding moest worden gezocht. Maar men moest ook zuinig zijn. Kapotte ballen werden bijvoorbeeld gerepareerd en op de zwarte markt waren ze alleen verkrijgbaar voor de woekerprijs van f. 1,75. In 1940/41 speelt GTTC voor het eerst competitie. Men kende toen nog niet de afdelingen van nu, maar het was een competitie voor heel Noord-Nederland. Van 1942 tot 1945 staat de competitie stil.
In januari organiseert GTTC een toernooi in de Korenbeurs. Het aantal inschrijvingen vestigt een record van 105 deelnemers en ongeveer 200 betalende toeschouwers. Dit toernooi bleef jarenlang (tot de jaren 70) georganiseerd door GTTC.
In 1948 dreigt de club te worden ontbonden; vier van de vijf bestuursleden traden af en vanuit de vereniging kwamen geen kandidaten. Maar drie van de vier oprichters kwamen hun geesteskind bijstaan, en na een gloedvolle rede van de heer L. Muelink werd binnen een half uur een nieuw bestuur gevormd.
In het seizoen 1948/49 wordt GTTC met een team van J. Bruse, E. Goei en T. Vegter Noordelijk kampioen. Ze versloegen in de beslissingswedstrijd MTTC met 6-4. Het jaar daarop zal nog glorieuzer zijn, wanneer naast het eerste team, ook andere GTTC teams voor de titel gaan. In 1950 prolongeert GTTC het kampioenschap door met 7-3 van S.O.S. (Hoogezand) te winnen. Maar mede doordat de nieuwe aanwinst P. v/d Horst een schorsing opliep, kon de titel het jaar daarop niet opnieuw worden behaald. De resultaten bleven wel goed, maar een kampioenschap zat er steeds niet in. Vanaf 1955 gaat het echter steeds slechter met het eerste.
Begin jaren 50 stelde het bestuur nieuwe regelingen in in de competitie. Zo werden er bijvoorbeeld selectiewedstrijden gespeeld, die bepaalden in welk team je ging spelen. Ook was er de introductie van de percentagelijsten. Het bestuur wijst de leden op de 'open hand'-service en op het spelen met het zogenaamde 'spons-rubber', waar in 1959 een verbod op komt.
In april 1955 worden de wereldkamioenschappen tafeltennis in Utrecht gehouden. En GTTC is er bij. Een groep van zo'n tien leden onderneemt de reis om 34 landen te zien strijden om de wereldtitel.
Rond 1952 komen de eerste gesprekken over het toetreden van de BNTC (Bond van Noordelijke Tafeltennis Clubs), die werd opgericht nadat de Notabo (Noordelijke Tafeltennis Bond) uit de NTTB was gestapt. Na vele conflicten besloot GTTC zich toch maar bij de BNTC aan te sluiten en men speelde eindelijk weer NTTB-competitie. Nadat GTTC kampioen werd in de 1ste klasse, speelde GTTC in 1959/60 in de landelijke Overgangsklasse, wat toch wel wat heel anders betekende dan de vertrouwde 1ste klasse. GTTC handhaaft zich tot 1964 op landelijk niveau.
Vanaf 1960 doet GTTC mee aan de toto. Hiermee worden tot de dag van vandaag nog steeds behoorlijk ruime bedragen verdiend voor de clubkas.

Jaren 60

In de jaren 60 begint training noodzakelijk te worden om het stijgende spelpeil bij te houden. Vooral bij de jeugd was er vraag naar training. Martinus Rasker geeft enkele proeftrainingen en daar waren de leden enthousiast over. GTTC stelt de heer Ritsema als trainer aan.
In 1965 wordt met noeste thuisarbeid een clubvlag gemaakt. Jarenlang wordt deze meegenomen naar uitwisselingen en belangrijke competitiewedstrijden. Veel later in 1990 zal de clubvlag zoekraken bij de verhuizing naar de huidige zaal. In hetzelfde jaar maakt voorzitter Geraldien Leppers een nieuwe clubvlag die nu nog met dezelfde trots overal mee naar toe wordt genomen.
Naar aanleiding van het 30-jarig bestaan wordt in 1966 een jubileumtoernooi georganiseerd. Het toernooi trok in totaal 310 deelnemers en GTTC had voor het eerst een toernooisponsor. Ereleden bieden op een etentje die hun werd aangeboden GTTC een handicapbeker aan. Om deze beker wordt nu nog elk jaar gestreden.
Sinds de jaren 50 speelde GTTC in de Van Voorthuyzen-school aan de Radebinnensingel. In 1969 verhuist GTTC naar de Parklaan, waar 22 jaar zal worden gespeeld.

Jaren 70

In juni 1970 wordt een enquete over de clubkleuren aangekondigd. Volgens de leden voldoet het zwarte shirt niet meer en zou te negatief overkomen. Uiteindelijk viel de keuze op groen, aangezien die kleur ook voorkomt in de vlag van Groningen en ook al in de clubvlag. Het bestuur onderneemt acties zodat de leden zich zo snel mogelijk aanpassen aan de groene clubkleur.
GTTC 1 haalt in 1971 de Promotie-Hoofdklasse. In 1972 wordt zelfs een derde plaats behaald. Vanaf 1971/1972 worden twee competities in een jaar gespeeld. In het najaar van 1973 degradeert GTTC weer naar de overgangsklasse. In juni 1973 wordt in de Ratel het gerucht bevestigd dat er uit het niets een topteam zich bij GTTC zal vestigen. Tom Pitstra en drie andere Friezen zullen een jaar lang in de Hoofdklasse (derde klasse van Nederland) uitkomen. Daarna zou het team uit elkaar vallen.
In de jaren 70 wordt GTTC geconfronteerd met een enorm ledenverloop. Het probleem ligt niet aan de sport, maar aan gebrekkige faciliteiten. Zo zou men een eigen kantine willen hebben, een idee dat pas in de jaren 80 wordt gerealiseerd. Maar in 1976 krijgt men een nieuwe vloer en in 1979 komen er douches in het gebouw.
In de jaren 70 handhaaft het eerste GTTC jeugdteam zich steeds in de hoogste afdelingsklasse. In 1972 is zelfs het eerste landelijke GTTC-jeugdteam een feit. Na het succes van een landelijk team kan echter een half jaar geen jeugdteam gevormd worden. Maar daarna ontstaat een nieuwe generatie die wel meespeelden op het hoogste afdelingsniveau, maar ondanks twee kampioenschappen in de hoogste klasse het hoogtepunt van 1972 konden evenaren. In 1971 wordt voor het eerst een jubileumtoernooi georganiseerd voor de jeugd.
Vanaf 1974 tot 1980 handhaaft GTTC zich 11 competities op landelijk niveau. Mede doordat er een team was gedurende vijf jaar, die vijf jaar lang ook bij elkaar in het team zaten. Hans Kema, Jan Meinen en Salomon Salomons hebben hiermee een absoluut record gevestigd.

Jaren 80

In de jaren 80 gaat het matig met het eerste, maar het totaal aantal herenteams steeg enorm. Het waren in het najaar van 1984 zelfs 16. GTTC 1 speelt echter af en toe slechts afdelingscompetitie. Vanaf 1984 gaat het door versterkingen van Titus Damsma en Erik van Dijk wel steeds beter. GTTC 1 komt in het voorjaar van 1987 voor het laatst uit in de afdelingscompetitie. Hans Kema neemt in 1988 na 14 1/2 jaar in het eerste team te hebben gespeeld afscheid, een absoluut record. In 1982/1983 won Hans Kema de wisselbeker van de clubkampioenschappen door hem voor een vijfde keer te winnen.
Begin jaren 80 heeft GTTC voor het eerst een damesteam die uit kwam in een afdelingscompetitie voor de dames. Dit duurde niet zo lang, want van 1982 tot 1986 waren er geen damesteams.
In 1980 wordt een activiteitencommissie opgericht om de 'saaie jaren 70' te doen vergeten. Een maand later wordt er een kantinecommissie ingesteld. GTTC hoopt met een 1/3 regeling (1/3 subsidie, 1/3 lening en 1/3 zelf) een eigen kantine bij elkaar te kregen. De subsidie wordt door de gemeente gehonoreerd, en om geld binnen te krijgen doet GTTC mee met de Grote Clubactie. Na een terugtrekking van de toegewezen lening bij de NTTB Groningen, biedt Midstars ons de helpende hand aan. In november 1982 begint de bouw. Veel GTTC'ers voelen zich geroepen mee te helpen met de bouw en op 2 maart is de kantine voor het eerst open. De officile opening was gepland voor 1 april, maar dit geloofde niemand en de opening viel in het water. De tweede officile opening is op 14 mei. Terugkijkend heeft de bouw van de kantine de ommekeer van GTTC betekend. Het ledenverloop van de jaren ervoor wordt gestopt en het ledental loopt weer op naar 100. De inkomsten stijgen ook door de omzet van de kantine.
Begin jaren 80 begint het jeugdteam erg goed. Er worden vier seizoenen achtereen landelijk gespeeld. In 1984 wordt weer landelijk C gehaald. Jur Lommerts en Rein de Vries zijn belangrijke namen bij dit succes. De volgende generatie zal het landelijk niveau niet halen. Jeen Ferwerda, Anand Motie en Ronald Elzinga handhaven zich goed in de 1e klasse. Wanneer Jeen Ferwerda bij de senioren gaat spelen, valt dit team uit elkaar. Het volgend jaar stort de jeugdafdeling in en vanaf 1987 speelt er vier jaar lang geen jeugd.
In jaren 80 neemt met de stroom van nieuwe leden de stroom trainers ook toe bij GTTC. Het is zelfs de bedoeling alle senioren in een trainingsgroep te plaatsen. Dit was uniek in de tafeltenniswereld, want meestal werd alleen training gegeven aan de top van de club.
In 1985 kondigt het bestuur aan dat er een nieuw clubshirt met opdruk zal komen, de opdruk zal een nieuwe embleem op de rug zijn. . Hans Kema wordt op de ALV van 1985 tot Erelid benoemd.
In 1986 organiseert GTTC een groot clubtoernooi, vanwege het 50-jarig jubileum. Robert Puyenbroek wint dit handicapachtige toernooi. Hessel Ferwerda wordt officieus tot Erelid benoemd, en op de ALV van 1987 wordt dit gerealiseerd. Vanaf 1987 wordt het jubileumtoernooi een jaarlijkse traditie. Het is dan een soort clubkampioenschap die ook voor oud-leden openstaat.
Vanaf 1986 heeft GTTC elk seizoen minstens n landelijk damesteam, onder andere bestaande uit Geraldien Leppers. Geraldien werd in 1989 de eerste vrouwelijke voorzitter van GTTC. Ze speelt zo'n zeven jaar in het eerste damesteam en schopt het tot de 1e divisie.
In 1989 ontstond ophef over de samenstelling van het eerste herenteam. Het tweede herenteam promoveert ook naar de 4e divisie, en van het eerste team blijven maar twee spelers over. Het bestuur besluit de teams om te draaien. Echter degradeert het 1e team en het 2e handhaaft zich.
In de notulen van de ALV van 1988 valt voor het eerst te lezen dat de zaal aan de Parklaan gesloopt gaat worden. Het afscheidsfeest van de zaal wordt in stijl gevierd. GTTC ligt flink in de clinch met de gemeente en zullen het de laatste maanden zonder elektriciteit en water moeten doen. Ook de trap wordt gesloopt nog voordat de verhuizing helemaal rond is. In augustus 1990 verlaat GTTC de Parklaan. De nieuwe accommodatie komt aan de Verlengde Lodewijksstraat. Er zijn afspraken met de gemeente dat de kantine een uitzicht op de zaal heeft, maar dit gaat helaas niet door. GTTC krijgt geld beschikbaar om zelf hun kantine te ontwerpen.

Jaren 90

In de jaren 90 worden veel activiteiten georganiseerd. Er worden cursussen en toernooien gehouden om leden te werven, maar ook voor de mensen die al lid waren, werden allerlei toernooien georganiseerd. En van de mensen daarachter was Christien van Bussel. De toernooien konden voor haar niet gek genoeg zijn: Het verrassingstoernooi van 1989 en het Brillentoernooi van 1991. Ze organiseert de uitstapjes naar Terschelling (1992) en het zeilweekend in Akkrum (1994). Verder waren er voetbal-, volleybal-, schaak- en 501-darttoernooien. Ook ging er een delegatie naar de Europese Top 12 in 1990. Naast de vertrouwde trainingsweekenden wordt er een trainingsweek gespeeld.
Vanaf 1994 probeert het bestuur geld binnen te krijgen via sponsoring. GTTC verhuurt reclameborden en ruimte in de Ratel. Vanaf 1997 wordt de sponsorcommissie met daarin Martine Jansen actiever dan ooit te voren en sponsoring wordt n van de belangrijkste inkomsten van GTTC.
Aan het begin van de jaren 90 komt er weer jeugd bij GTTC. GTTC begint in te zien dat de club niet zonder jeugd kan. Janine Timmer en Koos Kuiper zijn de pioniers die weer jeugd bij GTTC halen. Er worden trainerscursussen opgezet waardoor het niveau van de jeugd snel omhoog ging. Het eerste jeugdteam promoveert vanuit de derde klasse, twee keer achter elkaar en speelt in het voorjaar van 1993 voor het eerst in de hoogste afdelingsklasse. Anderhalf jaar later speelt GTTC weer landelijk. Gek genoeg is het niet het eerste team dat kampioen wordt, maar het tweede. Ze promoveren echter beide en doordat het jaar daarop beide teams op de tweede plaats eindigden, kon een landelijk B team worden samengesteld. In hetzelfde jaar wordt het derde ook nog eens kampioen in de 1e klasse en speelt GTTC in het seizoen daarop met drie landelijke jeugdteams. Het tweede team wordt onverwachts kampioen, dus het succes kon niet op. Niet veel later zat het kampioenschap er in landelijk B al een tijdje in. En in 1997 krijgen Roland Falke, Erik Wiltjer en Rudger Lammerts het voor elkaar om het volgende seizoen uit te komen in de hoogste klasse van Nederland. In de jaren 90 werden ook voor de jeugd voor het eerst de officile toernooien georganiseerd. Maarten Kooyman won driemaal de clubkampioenschappen en Arthur Reitsma drie keer het jubileumtoernooi voor de jeugd. In de jaren daarna is alleen de naam Roland Falke vaker dan n keer op een wisselbeker te vinden. Hij won in 1997/1998 en 1998/1999 het jubileumtoernooi, twee keer ten koste van runner-up Mark Schuls.
Het herenteam wankelt in de jaren 90 tussen de 3e en 4e divisie. Voor de 4e was men steeds te goed, in de 3e degradeert men steeds net. Er was nooit echt sprake van een vast team. Spelers als Li Min Wang, Gert Stulp en Fedor Schuurman speelden te kort in het eerste.
In januari 1994 wordt op de bestuursvergadering gesproken over het banenpoolproject. Het is mogelijk om voor weinig geld iemand in vaste dienst te nemen. Op 1 juli 1994 wordt Titus Damsma als trainer in dienst genomen. De kantine kende wel een topomzet, maar toch bleken er grote geldbedragen te missen. Jan d'Haen bedenkt een nieuw pofsysteem en Bob Oosting wordt in dienst genomen om overzicht te houden.
En dan zijn de jaren 90 natuurlijk het jaar van dames 1. In het begin speelde het team 4e divisie en na een kampioenschap in de 3e. In het seizoen 1992/1993 melden zich twee dames aan als lid: Martine Jansen en Mariska Postma. Zij waren overbodig bij de eredivisieclub Reflex. Men ging van de 3e naar de 2e naar de 1e, toen weer even de 2e, maar eindigde weer in de 1e divisie. Kirsten Heijnen wordt aangekocht van De Treffers en coach Auke wordt vervangen door Koos Kuiper. In het tweede jaar in de 1e divisie behaalden de dames de tweede plaats en werd er dus een promotie/degradatie-wedstrijd gespeeld. Deze wordt echter met 4-0 verloren. Het bestuur gaat dan op zoek naar versterking. Er zijn veel gegadigden geweest, maar de 'transfer' ging steeds net niet door. De dames voelden zich wel gesteund en besloten dan ook er echt helemaal voor te gaan. Op 23 november is het dan zover. De dames hadden aan drie punten genoeg om kampioen te worden en dus te promoveren. De zaal zat bomvol en radio en tv waren aanwezig. Kirsten Heijnen haalt met 3-3 het derde punt binnen en het seizoen erop spelen de GTTC dames Ere Divisie. Het team wordt versterkt met Monique Arends, maar dit mocht niet baten. Na een zeer eigenaardig seizoen eindigt GTTC als laatste. Monique Arends vertrekt naar Duitsland en sindsdien proberen de dames hun kunststukje te herhalen.
1996 Was ook het jaar van het 60-jarig jubileum. Er wordt een open toernooi georganiseerd, er was een feest in het Platform Theater en er werd een jubileumboek uitgebracht, waarin de complete historie van GTTC is te vinden.
Sinds 1997 is GTTC ook op Internet te vinden. De toen 15-jarige Mark Schuls begint zich er meer en meer in te verdiepen. De club raakte in de ban van de Mega Dom 10 (een wekelijkse top 10 lijst van domme opmerkingen binnen de club) en van het interactieve spelletje Topperteam. Marks bezigheden werden in 1999 beloond met het Zilveren Bat, en hij was daarmee het eerste jeugdlid die deze prijs mocht ontvangen. Het resultaat van de website, inmiddels onderhouden door de Internet Commissie, is nog steeds te vinden op http://www.gttc.nl .
Vanaf 1998 wordt het hebben van een eigen zaal een steeds groter verlangen. Dit vooral doordat GTTC een nog grotere club wil worden en de huidige zaal deze groei beperkt. Er wordt een 'fonds eigen zaal' opgericht en om de pot daarvan te spekken worden acties zoals rommelmarkten en de verkoop van tosti's ondernomen.

Veel van deze informatie en nog meer informatie zijnvinden in het boek 'GTTC voor u staan wij pal, 60 jaar tafeltennisclub gttc historie'. Het boek is gemaakt naar aanleiding van het 60 jarig bestaan van de club. Er is diep in het archief gegraven, en Titus Damsma, Henk Marsman en Erik Tack hebben er een geweldig boek uit gemaakt. Het boek kost slechts 2,27 en is verkrijgbaar in de kantine van GTTC.

Jaren 00

Begin 2000 werd door Titus Damsma 'Het Project' opgezet. Met dit project wil GTTC met een bepaalde groep spelers door fanatiek te gaan trainen tot hoger niveau doordringen. De eerste vruchten werden afgeworpen doordat spelers zoals Roland Falke en Mariska Sie vanuit eigen kweek zijn doorgedrongen tot de landelijke seniorencompetitie. In hetzelfde jaar krijgt GTTC na jaren ook een nieuw jasje. Er wordt een nieuw clubshirt ontworpen en het oude logo wordt daarop in ere hersteld. En voor het eerst in de geschiedenis krijgt de club ook een shirtsponsor. De naam 'Ritfeld & Co' komt te staan op het shirt van het eerste damesteam. Ook de kantine ondergaat een verandering. Het bestuur wil van het 'studentenhol-imago' af en doet dit onder andere door van het voorraadhok een keukentje te maken. Aan het begin van het seizoen 2002/2003 neemt Bob Klaassen na jaren afscheid als voorzitter. Ook 3 medebestuursleden treden af, waardoor er een nieuw bestuur komt. De club wordt strakker gestructureerd en er wordt een beleidsplan opgesteld. Tjaart de Vries komt in vaste dienst als kantinemedewerker in plaats van Bob Oosting. Andere vaste medewerker - Titus Damsma - slaagt voor zijn opleiding tot C-trainer, waardoor GTTC een nationale toptrainer in de gelederen heeft.
In de competitie doet GTTC het goed aan het begin van het nieuwe millennium. Er kan voor het eerst een landelijk meisjesteam worden geformeerd. Hierin speelt onder andere de jonge Didel Bish die als eerste GTTC'er een 1e plaats haalt op een Nederlands Kampioenschap (welpen). In 2003 viel het landelijk-B-meisjesteam helaas weer uiteen. De hele jeugdafdeling draait echter goed. In 2002 is weer in elke landelijke jongensklasse een team vertegenwoordigd. In 2004 wordt door een jong talentvol team de vijfde plek in kampioensklasse gehaald. Nathan van der Lee is pas 13 en speelt al interlands. Matthias Sijtstra wordt op 15-jarige leeftijd al clubkampioen bij de senioren.
Het eerste competitiesucces van het eerste herenteam komt eind 2001. Ronald Elzinga wordt samen met drie relatief nieuwe spelers - Joost Geesing, Hans van Geffen en Pieter Crucq - kampioen in de derde divisie. Het seizoen daarop handhaven ze ruim in de tweede divisie. In datzelfde seizoen speelt het tweede herenteam zelfs derde divisie, ook een unicum in de GTTC historie.
Bij de dames is het tijdperk Martine Jansen en Kirsten Heijnen voorbij en wordt er ruimte gemaakt voor de jonge garde. Na seizoenen tussen 2e en 3e divisie niveau te hebben gezweven, wordt in het voorjaar van 2003 een kampioenschap in de 2e divisie gehaald. Voor Lieselot Schuurman, Barbara van der Grijn en Mariska Sie wacht de uitdaging te handhaven in de 1e divisie. Oud-gediende Martine Jansen keert terug als invalkracht. Helaas weten ze het eerste seizoen niet gelijk te handhaven. Na een hernieuwde poging te promoveren, valt het team helaas uit elkaar. Een jaar later krijgt GTTC, net als in de jaren 70 bij de heren, een topteam bij de dames in de schoot geworpen. In samenwerking met ttv Assen vormen een aantal Noordelijke topdames een eredivisieteam. Helaas leverde dit meer juridisch gezeur op dat sportieve successen. Het eredivisie-avontuurtje duurt een jaar voor GTTC. In de jaren daarna speelt GTTC met een damesteam in de 3e en 2e divisie.
De ontwikkelingen van GTTC zetten zich voort, wat leidt tot verschillende successen. De jeugdopleiding wordt, onder leiding van Titus Damsa (inmiddels bondstrainer en in 2005 benoemd tot erelid van de vereniging), een van de meest succesvolle in Nederland. Verschillende talenten uit de regio vertrekken naar GTTC om daar te trainen en competitie te spelen. In 2005 haalt GTTC de meeste top 10-posities op de A-ranglijsten en is daarmee zelfs de sterkste jeugdvereniging van Nederland. In 2006 heeft GTTC maar liefst 10 A-licenties bij de jeugd, verreweg de meeste van het land. Een persoonlijk succes was er bijvoorbeeld voor Bahram Gerami, die in 2006 de kadettentitel bij de Nationale Jeugdmeerkampen won. Ook in de breedte ging het goed, wat onder andere werd gekenmerkt door een groot aantal pupillen/welpen, een vijfde seniorentrainingsgroep en een dependance in Haren. Deze begon succesvol met twee jeugdtrainingsgroepen, maar helaas hield dit slechts een paar jaar stand. Dat GTTC in dit decennium de clubbeker op de afdelingskampioenschappen won, was meestal slechts een formaliteit. Een van de grootste jeugdsuccesen was in 2004, toen Nathan van der Lee Nederlands kampioen pupillen in zowel het dubbel- als enkelspel werd. Bij de senioren debuteert hij als 13-jarige in de 3e divisie, de jongste landelijke speler van dat moment. In dat seizoen ontsnapt het vlaggenschip in de laatste wedstrijd met een 9-1 houdini-act van degradatie om vervolgens gelijk dik te promoveren naar de 2e divisie.
Ook het studentenleven binnen GTTC leeft, zowel qua sfeer als qua prestaties. Grote groepen zijn van de partij op gezelligheidstoernooien zoals het EDR-toernooi en de Nederlandse Studentenkampioenschappen. Ook wordt veel baromzet gedraaid en wordt tweemaal het onderdeel tafeltennis gewonnen door studerende GTTCers op het Groot Nederlands Studenten Kampioenschap, een teamtoernooi. De studenten brengen echter ook minder stabiliteit met zich mee in de topteams. Joost Geesing, Pieter Crucq en Hans van Geffen (die zich specialiseerde als arts) waren van grote waarde voor de successen bij de heren, maar helaas vertrokken zij op termijn naar andere steden. Het probleem van GTTC kwam daardoor vooral te liggen in het behouden van sterke teams in de hoge landelijke klassen. Helaas werd het hierdoor ook lastig om jonge talenten te behouden voor de vereniging: na degradatie uit de 2e divisie vertrok Nathan van der Lee naar Smash Hattem (1e divisie), Matthias Sijtstra vertrok een paar seizoenen later naar Flits Zwolle. 2e of 3e divisieteams werden daardoor soms opgevuld met spelers die ver boven hun niveau moesten acteren.
Toch wordt er doorgezet met het toptafeltennis bij GTTC. In 2007 wordt er een frisse start gemaakt met twee nieuw aangetrokken spelers: Jan de Haan en Pieter Danes. In datzelfde seizoen speelt het eerste jeugdteam overtuigend in de kampioenspoule. Het team, bestaande uit Teun Bosveld, Ewout Oostwouder, Nathan Jansema, Danil de Haas, Youri Hubner en coach Stephan Hakkers mogen zelfs om het landskampioenschap strijden tegen FVT uit Rotterdam. In twee krakers (thuis 5-5) van wedstrijden trokken de Rotterdammers helaas aan het langste eind. Na een 3-2 voorsprong in de pauze won FVT met 6-3.
Met nieuwe talenten en twee sterke landelijke 3e divisie teams leek de weg omhoog weer ingezet. De PR van al deze successen wordt tiptop verzorgd door Cian Garry, waar hij het Zilveren Bat voor ontvangt in 2010. Gert-Jan Huiskes verzorgt wekelijks leuke audio-interviews. In het voorjaar van 2009 promoveert het eerste team, met o.a. voormalige jeudgleden Teun Bosveld en Nathan Jansema, naar de 2e divisie. In dit seizoen begint het echter ook te rommelen bij GTTC. Het transfervirus lijkt toegeslagen: waar jeugdspelers in het begin van dit decennium naar GTTC trokken, kiezen verschillende jeugdspelers voor andere verenigingen uit de regio. Voorzitter Ernst-Jan Heijnen moest door omstandigheden zijn voorzitterschap neerleggen. Titus Damsma, als hoofdtrainer zeer belangrijk voor alle GTTC-successen, zet zijn trainersambitie fulltime door bij de nationale bond. Gert-Jan Huiskes, voormalig voorzitter, tweevoudig Zilver Bat winnaar en spil van de succesvolle sponsorcommissie, vertrekt na een intern conflict. Nieuwe hoofdtrainer Koos Kuiper stapt op nadat verschillende landelijke seniorenspelers in het najaar van 2009 besluiten bij andere clubs te spelen. Een vrije val van het eerste seniorenteam naar de afdelingscompetitie tot gevolg. Bij de jeugd slaagt het eerste jeugdteam er niet in opnieuw de kampioenspoule te halen. GTTC lijkt na een van de meest bewogen deccenia in zijn historie een pas op de plaats te moeten doen. Noodzaak lijkt eerst om het teruglopende ledenaantal te stoppen.